Vanochtend had ik 2 afspraken met klanten in mijn agenda staan.

De eerste klant kwam niet opdagen. Zij neemt deel aan een opleidings- en begeleidingstraject en wij hebben haar al 2x gemist op de geplande opleidingsdagen.

De tweede klant om 10 uur kwam wel. Ik vroeg haar hoe het ging. Niet goed gaf ze aan. Ik zoek nog steeds naar werk en heb last van stress. Zij heeft bij ons in februari haar diploma Helpende in de zorg behaald en had gedacht op eigen kracht snel aan de slag te komen. Wij hebben haar uitgenodigd voor een  training en bijeenkomst: hoe gaat dat eigenlijk, het nieuwe solliciteren? Waar moet je op letten? Waar moet je aan voldoen en hoe vind je vacatures of ingangen bij zorgwerkgevers?

Zij was, zonder opgave van reden, afwezig. Intussen hadden wij haar wel 12 vacatures aangeboden per mail en verzocht om daarop te reageren.  Op mijn vraag: waarom reageer je niet op uitnodigingen en mailberichten en telefonische ingesproken boodschappen en toegestuurde vacatures?  Deemoedig boog ze haar hoofd. Het bleef stil. Ik schaam mij, zei ze. Ze waren te ver weg. Ik ben afhankelijk van het openbaar vervoer en moet soms heel ver reizen of lopen en zoeken, om er te komen. Dat maakt me bang.

Heb je gereageerd op vacatures en welke reacties kreeg je, vroeg ik haar. De meeste vacatures waren bedoeld voor hoger opgeleiden of minimaal Helpende + en dat heb ik niet, was haar antwoord.

Weet jij, vroeg ik haar, wat het met ons doet, als wij je willen helpen, ondersteuning bieden, daar trainers voor inhuren, mensen vacatures voor jou laten zoeken en je bent volledig uit contact, reageert nergens meer op en laat niets horen? Na een lange stilte volgt: ja, het spijt me.

Hoe voelt het voor jou, als wij samen aan de slag gaan. Achter de computer. Met een goed zoekprofiel. In de juiste postcode gebieden die je wel kunt bereiken. Met een afstudeerder die internet afstruint, welke organisaties in aanmerking komen en samen met jou open sollicitaties voorbereid. Ze bloeide op. Dat wil ik graag.

Vandaag zijn 3 sollicitaties verstuurd. Vol verwachting klopt ons hart.

Vorige week kwam iemand spontaan binnenlopen. Ik heb heel hard werk nodig en nog maar 2 weken te gaan, dan heb ik helemaal geen inkomen of uitkering meer. Wat moet ik doen? We hebben 5 x haar cv met brieven in enveloppen gestopt.  Die is ze (deels) persoonlijk af gaan geven. Ze mailde deze week. Ik heb een 0-urencontract, waarop ik 28 uur aan de slag mag per week. En een sollicitatiegesprek. Helemaal gelukkig.

Soms is het een kwestie van: in contact blijven, niet zelf aan blijven modderen en af en toe wegzakken in zelfmedelijden. Wij zijn ervoor. En wij gaan er gigantisch voor. Het is een feest, om steeds weer op taart getracteerd te worden en klanten zo gelukkig te zien, als het gelukt is.

Maar: we kunnen het niet alleen. Zonder  hoofdpersoon is er geen resultaat te behalen.

Veel succes

Hannie van Lent